مدتی هست که دستم به قلم نمیره .در حالی که بیشتر از هر وقتی احتیاج به نوشتن دارم .در حالی که بیشتر از

 هر وقتی به خالی کردن دلم احتیاج  دارم .نمیدونم باید از کجا شروع کنم نمیدونم باید چی بگم چی بخوام؟

.حال عجیبی دارم .یک سردرگمی خیلی بد .احساس میکنم مدتی هست از مسیر زندگیم خارج شدم .و توی یک

 بیابان گیر افتادم .جز خودم و خدا هیچ کس دیگه ای رو اطرافم نمیبینم .خیلی به کمک احتیاج دارم اما مثل این

 که هیچ کس نمیتونه کمکم کنه .مثل همیشه وقتی از همه کس نا امید میشی هنوز یه نفر هست که همیشه بهش

 امید داری .چشمامو به اسمان می دوزم و با ان تنهایی که از من تنهاتر است درد دل میکنم .:

صدامو می شنوی ؟میبینیم؟می شناسی منو ؟میدونم سرت خیلی شلوغه اما من که جز تو کسی رو ندارم .

همیشه بیانم ضعیف بوده پس....

سکوت میکنم!به خودم به حرفام فکر میکنم.من که ازش خواستم .من که التماسش کردم پس چرا جوابمو نمیده

 .نکنه باهام قهره؟اما من که جز اون کسی رو ندارم اون منو تنها نمیزاره .گاهی وقتا توی زندگیم کورسویی

از نور میبینم اما این نور به جای این که زندگیمو روشن کنه خیلی زود اون روزنه هم بسته میشه و تمام زندگیم رو تاریکی میگیره .

چرا تو این سر در گمی چرا تو این بی راهه ها و تاریکی راه من رو رها کردی ؟میدونم منو تنها نمیزاری

قدم میزنم میرم و بر میگرم .

قدم میزنم . فکرمیکنم

شاید بهتر این هست بگم که وقتی من فکر میکنم مدام  باید قدم بزنم .

اتاقم بزرگ نیست این مسیر رو صد بار طی کردم و هی فکر کردم فکر کردم فکر کردم

به روزای گذشتم

به همون روزایی که مدام به این فکر بودم که مورچه های زیر پایم را از بین نبرم .

اما افسوس افسوس...

من حال یک روح سر گردان شدم

در کجا و به کجا سیر میکنم نمیدانم ؟

من روحم را در تن خود زندانی کردم .

قدم میزنم فکر میکنم .

من عبور فرشتگان را در اسمان حس میکنم.

من عبور روح سرگردانی که از کنارم میگذرند حس میکنم

گاهی به پهلویم لگد میزنن

گاهی هم من را نوازش میکنن .

و من مدام به این فکرم که مورچه های سیاه را زیر پای خود له نکنم

غافل از این که همان موقع که از این حرکت گریز داشتم

بوته های گل سرخ را زیر پایم لگد مال کردم.

زندگی ام را از دست داده ام .

یکی بود یکی نبود .یکی بود یکی نبود .یکی بود یکی نبود .همیشه از بچگی از همون اولا تو گوشم اول قصه

 هاشون میگفتن یکی بود یکی نبود .اون موقع نمیفهمیدم یعنی چی؟فکر میکردم این یه رسمه یه عادته که اول

 داستانا میگن .یه کم که بزرگ شدم یه کم بهش فکر کردم گفتن اها خب قصه هست داستانه واقعیت نداره این

جمله جزعی از داستان هست که یکی بود و یکی نبود .اما حالا بزرگ شدم خیلی بزرگ شدم افسوس که این

 طور که من فکر میکردم نبود داستان نبود عادت نبود این واقعیتی بود که از قدیم ها بر جا بوده یکی بود و یکی نبود.

میدونین خیلی جالبه .وقتی تو هستی اون نباشه وقتی اون هست تو نباشی .چراباید این جور باشه؟چرا دنیا نباید

 اون قدر واسه این 2 نفر بزرگ باشه که هردوشون باشن .دنیا که خیلی بزرگه شاید همین بزرگیش باعث شده

که 2 نفر با هم نمیتونن باشن وگرنه هر دوشون موجودیت دارن .من هست مو او نیست و گاهی اوقات او

 هست و من نیستم  و همه اینا میگه من تنهام.

میدونی به چی فکر میکنم؟که تو هم در اوج شلوغی اطرافت خیلی تنهایی .. اره به تو هستم اخه تو این اسمون

به این بزرگی این همه ستاره تو همیشه تنهایی.او ن شب ستاره ها دور هم جمع شده بودن میگفتند خوش به

حال ماه تک هست خیلی قشنگه کاش جای اون بودیم همه نگامون می کردن.ولی به این فکر نکردن که تو

تنهایی .به این فکر نکردن که تو دلت پر غصه هست .به این فکر نکردن که همه چیز به تک بودن و زیبایی و

 اینکه همه نگات کنن نیست اونا نفهمیدن نیاز تو چیه.ماه من غصه نخور تو اسمون تو  تنهایی ولی یه نگاه به

ما زمینی ها بکن که چقدر تنهاییم .یکیش خود من .نمیدونم چرا این احساس رو دارم .یه چیزی بگو چرا این

قدر ساکتی؟ببین اون ستاره ی شیطون داره بهم چشمک میزنه .مدتی هست اومده  مقابل پنجره اتاقم ساکن شده

 هی میخواد حواسمو پرت کنه .اون نمیدونه ماه من فقط تویی.من به هیچ کدوم اونا نگاه نمیکنم .با این که تو

ساکتی برام چشمک هم نمیزنی بعضی اوقات هم منو ترک می کنی و میری یه جای دیگه که من نمیبینمت .اما

 تو همیشه ماه من میمونی ودوست دارم.ماه من تنهام نزار من همین وجود سرد و ساکت تو رو با جون و دل میپذیرم.                                        

من از قصه زندگی ام نمی ترسم

من از بی تو بودن به یاد تو زیستن و تنها از خاطرات گذشته تغذیه کردن می ترسم.

ای بهار زندگی ام
اکنون که قلبم مالا مال از غم زندگیست

اکنون که باهایم توان راه رفتن ندارد
برگرد

باز هم به من ببخش احساس دوست داشتن جاودانه را

باز هم آغوش گرمت را به سویم بگشا

باز هم شانه هایت را مرحمی برایم قرار بده.

بگزار در آغوشت آرامش را به دست آورم

بدان که قلب من هم شکسته

بدان که روحم از همه دردها خسته شده.

این را بدان که با آمدنت غم برای همیشه من را ترک خواهد کرد.

بس برگرد که من به امید دیدار تو زنده ام

کاش خانه من و تو آنجا بود... آنجايي که هنوز خدا ميان مردم ارزش داشت. «قسم» معني خود را از دست نداده بود و پيمان شکستني نبود.

کاش خانه من و تو يک اتاق کوچک خيلي قديمي بود که حتي وقتي باران مي‌آمد از سقفش آب مي‌چکيد. کاش زمستانها از شدت فقر وسيله گرمايي

نداشتيم و تابستانها از گرماي طاقت‌فرسا رنج مي‌بريديم ولي....

کاش خانه من و تو اصلا خانه نبود، يک چادر صحرايي بود و من و تو مثل دو آدم آواره هر روز آن را يک جا برپا مي‌کرديم. کاش من و تو هيچ چيز نداشتيم... ولي ...

مي‌گفتي يک تار موي مرا با تمام دنيا عوض نمي‌کني، پس چه شد ؟

کاش خانه من و تو هيچ چيز نداشت جز يک چراغ.... نه، حتي چراغ هم نمي‌خواستم. کاش خانه من و تو ويران‌ترين خانه بود، ولي.... ولي تو دوستم

داشتي... و با من مثل يک عروسک کوکي رفتار نمي‌کردي. کاش به من دروغ نمي‌گفتي و دل شيشه‌اي مرا که در کف دست گرفته بودم، باور مي‌کردي.
هر چند که ديگر به تنهايي روزها و تاريکي شبها عادت کرده‌ام، اما اي کاش خودخواهيت را برايم به ارث نمي‌گذاشتي و خواسته خودم را برايم مي‌خواستي.

تيك تاك تيك تاك تيك تاك..........لعنتي چي ميگي؟ميري جلو كه چي؟

منو به سوي فردا ميخوني واسه چي؟ديگه حلم اره بهم ميخوره .فردا فردا فردا.....1ثانيه بعد ..1 دقيقه بعد ....1ساعت بعد....1روز بعد...اره همشون اومدن رد شدن رفتن منتظر چي بودي؟چي ميخواستي ؟ميخواستي چيو نشونم بدي ها؟19 سال همين طور رفت به امبد فرداها. پس چي شد .چرا نيومدن .؟گفتب فردا فردا درست ميشه زمان همه چي رو درست ميكنه اما نشد .ديگه نميخوام به فردا دعوتم كني .ساااااااكت شو.

صداتو ببر نميخوام بشنوم .

چي ؟من احمقم؟

من احمقم يا تو ؟چي ميگي بابا .معلومه كي احمقه رو ديوار ساكت نشسني از جات هم تكون نميخوري فقط به ما ميگي وقت طلاست .بدوين ....معلومه به تو خوش ميگذره .نخنديييييييييييين سااااااكت.

همتون ساكت ساكت .

همتون رو تنها ميزارم .ميرم .

واسه هميشه ميرم .سرم درد ميكنه .تنهام بزارین می خوام با خودم تنها باشم .لعنتي ساااااااااااااااااااكت ساااااااااااااااكت.

اخرين دريچه ي اميدم هم بسته شد

اين سوي ديوار تنهايي مانده ام

لبريز از فرياد گنگ

خسته ام از بي عدالتي روزگار

 دل ها مرده اند

مشتي خاك شد ،قلبها

 بوي تعفن احساسم پشت اين ديوارها

تنها يادگار توست

 احساس هم مرد

نه دلي موند نه حرفي نه عدالتي

نه احساسي و نه قلبي

 جاي من نيست

ميروم....

اين جا خزان است بهاري نمانده

دنياي زشتتون هم براي خودتون

 من از كنج ديوار نوري ديدم

ميروم ان جا

شايد بهار ان جاست

چقدر منتظرت بودم. می ترسيدم تـــو هم عادت آمدن را از ياد برده باشی! به وسعت اشتياق آمدنت با

ثانيه به انتظار نشستم. چقـــــــدر دوستت دارم! فراتر از مرز دلبستگی عاشقانه می پرستمت. شايد برای

اين است که در هزار رنگ اطرافم٬ هنوز تــو هستی که يکرنگی !!! انتظار من٬ از پس لحظه های بی پايان عبور

کرد تا به تـــو رسيد و من تشنه ی اين هوای جان بخشم. تو آمدی و معصوميت زيبای نگاهت٬ کثرت رنگ

ها را خنثی کرد.دلم میخواهد کنار تو و مثل تو باشم مثل تو باشم: پـــــــــاک و دوست داشتنی و وسيـــــــــــــــع